Venise la rouge…

Pour moi, l’évocation de Venise a toujours été liée à cette strophe apprise au collège. J’aimais bien cette idée de tranquillité, de clapotis aux pontons, de brume. Un mystère accentué par les masques de carnaval et de luxueuses et lointaines sarabandes sur des ponts, de jeux cachés. Là il s’agissait de confronter la cité imaginée, fantasmée à la Venise touristique, plus prosaïque, dévorée par les foules de barbares armés de leurs appareils photo – dont nous faisons partie. Heureusement Venise sait se préserver et la douceur de vivre y est palpable dès qu’on sort des canaux battus.

Dla mnie Wenecjia zawsze wiązała się z tym wierszem wyuczonym na studiach. Podobał mi się spokój, fale rozbijające się o pontony, mgła. Tajemnica akcentowana przez maski karnawałowe i sarabandy na mostach.

W trakcie podróży dokonała sie także konfrontacja wyobrażonego miasta z bardziej prozaiczną turystyczną Wenecją, opanowaną przez tłumy turystów uzbrojonych w kamery – do których też należymy. Na szczęście Wenecja wie, jak się przed tym chronić,  a autentyczne miasto jest osięgalne, gdy tylko opuścisz turystyczne scieżki.

Alors nous nous sommes pris au jeu : prendre à droite puis à gauche, puis à droite… et là… ça y est nous sommes perdus ! Les étendoirs aux draps blancs et vêtements colorés de part et d’autre des ruelles comme des revendications nous indiquent que nous y sommes… et l’envie de jouer comme des gamins nous submerge : Jozek sonne aux portes et nous nous échappons, observés par les regards faussement sévères des masques de pierre sur les murs.

Więc zaczęliśmy się bawić : skręić w prawo, potem w lewo, potem w prawo … i w ten sposób zgubilismy się ! Wyłoniły się dziwnie znane obrazki z życia codziennego; świeżo wyprane pranie z białymi prześcieradłami i kolorowymi ubraniami po obu stronach uliczek… i już ogarneła nas chęć do zabawy jak dzieci: Józek dzwoni do drzwi  a my wszyscy uciekamy, obserwowani ze ścian przez surowe kamienne maski.

Bien sûr on ne peut parler de Venise sans évoquer cette élégance naturelle italienne que l’on retrouve dans l’architecture, au musée Gugglenheim ou dans la pizza inimitable. Et cette façon de jouer avec la réalité en réinventant des ambulances sur l’eau, des policiers aquatiques, des épiceries flottantes, des taxis voguant, des pirogues noires avec Jean-Paul Gauthier en canotier promenant des amoureux. Et que dire de cette rumeur sortant de la prison logée en pleine Venise qui nous met mal à l’aise mêlant le fantastique avec le tragique. On y retrouve alors Le surréalisme de Italo Calvino se mêlant au bling bling de James Bond…

I w ten sposób w Wenecji przeplata się rzeczywistość z wyobrażnią ; karetki policji na wodzie, pływające sklepiki spożywcze, taksówki żeglarskie, czarne gondole z Jean-Paulem Gauthier przeworzącym pary zakochanych. Nie pomijajac więzienia w centrum miasta, które sprawia, że czujemy się nieswojo gdy zza murów dobiegają nas głosy więżniów… Fantastyczne wizje przeplatają się z tragizmem, surrealizm Italo Calvino łączy się z nieprzewidywalnymi akcjami agenta Jamesa Bonda. Oczywiście nie można mówić o Wenecji bez przywoływania naturalnej włoskiej elegancji w architekturze, lub smaku niepowtarzalnej pizzy.

Le choix de Venise comme première destination n’était pas anodin. C’est le début du voyage, il s’agissait de placer notre périple sous le patronage de Marek Poloski, célèbre navigateur polonais … qui a fait découvrir la Chine aux Européens.

Wybór Wenecji jako pierwszego celu podróży nie był przypadkowy. Nasza trasa miała zacząć sie od patronatu Marka Polo, słynnego włoskiego nawigatora, który jako jednen z pierwszych przedstawicieli Zachodu dotarł do Chin przemierzając jedwabny szlak.