Du foot comme outil social de rencontre entre les peuples.

Piłka nożna jako narzędzie społecznościowe do poznawania ludzi.

La barrière de la langue étant souvent un frein pour communiquer, nous avons développé différents artifices pour pouvoir échanger et ne pas faire de notre périple qu’un partage de sourires polis ou qu’une communication avec des élites parlant l’anglais – avec qui nous partageons déjà les codes d’un monde global ordinaire et pas forcément intéressants ou dépaysants.

Fatih Gökmen, Muammer Gündogdu, Murat Yüksel, Olaya, Gilbi Kalmak, 2 policiers, un guide touristique et le tenancier du bar. Fans de Fenerbahce ou Besiktas habitant à Safranbolu
*2 policjantów, przewodnik i barman. Kibice Fenerbahce lub Besiktas mieszkający w Safranbolu*

Avec Ismael ou Jozek revêtu du maillot de Besiktas, la première crispation se fait plus souple, la première impatience du passant pressé se transforme en sourire intrigué : « Besiktas ? Galatsaray ! » puis viennent Fransa, M’bappé, et je bombe le torse « Argentina, Maradona, Messi ». La discussion s’anime quand un autre s’arrête et prononce Ronaldo en dessinant un point d’interrogation avec ses sourcils, et les mains alors s’expriment, des moues expressives, des pouces vers le haut ou vers le bas, des mouvements de hanche esquissent une feinte au ballon.

De haut en bas : Sedat Aksoy, marchand de légumes de son état – la barbe soignée, les yeux azurs, la photo a dû être refaite plusieurs fois (« pour les filles », m’a-t-il dit…). Je l’imagine bien gardien avec son autorité naturelle.
Puis Erkan… ouh là là, el pistolero de Trabzon et serveur dans le civil. Attaquant de pointe bien sûr! Une énergie incroyable, amateur d’armes à feu par ailleurs (il était fier de montrer aux enfants la vidéo dans son portable où il marchait dans les bois en tirant des deux pistolets au hasard).
Enfin le 3ième larron, trop humble pour donner son prénom, couturier de l’ombre, rapiéceur de pantalons et de chemises, ce pourrait être un bon ratisseur de balles… disons donc milieu défensif.
Od góry do dołu: Sedat Aksoy, sprzedawca w warzywniaku – dobrze przycieta broda, lazurowe oczy, zdjęcie musiało być kilkakrotnie przerobione („dla dziewczyn”, tak mówił …) , Wyobrażam go sobie jako bramkarza z tym swoim naturalnym autorytetem.
Nastepnie Erkan … pracuje jako barman w cywilu. Oczywiście napastnik! Nawiasem mówiąc, niesamowity miłośnik broni (z dumą pokazał dzieciom wideo w swoim telefonie komórkowym, gdzie chodził po lesie, strzelając losowo dwoma pistoletami).
Wreszcie trzeci delikwent, zbyt niepokorny, by podać swoje imię, krawiec, rapier spodni i koszul, bardzo defensywny napastnik.

Bariera językowa jest często przeszkodą w komunikacji, ale wyracowaliśmy różne inne narzędzia, aby móc porozumiewać się i nie tylko wymieniać nieme, uprzejme uśmiechy lub komunikować się z elitami mówiącymi po angielsku – z którymi już dzielimy kody globalnego świata i niekoniecznie za tym gonimy.
Kiedy Ismael lub Józef noszą koszulkę Besiktas, pierwsze kontakt jest bardziej spontaniczny, pierwsza niecierpliwość przechodnia zamienia się w zaintrygowany uśmiech: „Besiktas? Galatsaray! Potem przychodzą „Francja, M’bappé”, a ja dumnie wypinam pierś : „Argentyna, Maradona, Messi”. Dyskusja ożywa, gdy ktoś inny wznosi brwi w znaku zapytania co do Ronaldo, a następnie przychodzi mowa ciała – dłonie gestykuluja, kciuki ida w górę lub w dół, ruchy bioder i nog imituja kopanie piłki.

A Trabzon, perdu à l’extrême orient de la mer noire turque, il y a bien sûr HagiaSophia, une superbe église bizantine avec des peintures magnifiques. Il y a aussi un autre temple avec d’autres dieux moins polémiques (l’église a tour à tour été chrétienne puis mosquée puis muséee puis de nouveau mosquée…). Nous nous sommes empressés d’aller voir un match barrage de l’euro league entre Trabzon Spor et l’Aek Athènes.

W Trabzonie, mieście na dalekim wschodzie tureckiego Morza Czarnego, znajduje się oczywiście HagiaSophia, imponujacy bizantyjski kościół z pięknymi obrazami. Jest też inna świątynia z innymi, bardziej kontrowersyjnymi bogami. Pośpiesznie wybraliśmy się na mecz ligi euro : Trabzon Spor z Aek Ateny.

Deux argentins jouent dans le club local (5^ième du championnat turc quand même) : Gastón Campi – défenseur – et José Sosa – milieu de terrain. Alors tout de suite, je suis beaucoup moins lointain – je ne suis plus un adversaire mais un co-équipier. On doit m’imaginer un ballon au pied et je ne suis plus voyageur mais défenseur.

Nous ne sommes plus des fils de Macron qui viennent parler des droits de l’homme à Erdogan mais les frères et sœurs de Griezmann et de Pogba qui viennent tâter une petite pelote de cuir (ou de plastique) sur une plage. C’est quand même plus doux. A part quand je me tords l’orteil et qu’on se prend un 5-1 : ça arrive…

W lokalnym klubie grają dwóch Argentyńczyków (5 miejsce w tureckich mistrzostwach): Gastón Campi – obrońca – i José Sosa – napastnik. Więc teraz jestem o wiele mniej obcy – nie jestem już przeciwnikiem, ale kolegą z drużyny. Z piłka u nogi, z turysty staję się obrońcą.
Nie jesteśmy też wysłannikami Macrona, którzy przychodzą, aby rozmawiać o prawach człowieka z Erdoganem, ale braćmi Griezmanna i Pogby, którzy chca pokopać małą skórzaną (lub plastikową) piłkę na plaży. I tak jest dobrze. Z wyjątkiem sytuacji, gdy wykręcam sobie palec u nogi i przegrywamy 5-1: zdarza się …

Trois équipes d’Istanbul se partagent les cœurs des Turcs … et 55 places de champion des 62 derniers championnats : Beşiktaş, Fenerbahçe et Galatasaray . « The Big three ». Il reste peu d’espace pour d’autres clubs et néanmoins l’émotion que nous avons pu ressentir au stade n’en est pas moindre : Même avec la place acquise au match aller, cette ferveur pouvait se transformer en fureur, explosion… pour rester décent dans les termes.

Orhan, boucher, sa mine joviale n’a d’égal que son sérieux au travail. Il faudra qu’il comble par un engagement généreux les embardées des attaquants adverses : défenseur. Il est allé plusieurs fois à Londres, ce doit être un supporter de Chelsea…
Abdi, « le boss » ou « le parrain », reçoit des visites dans son QG (table au café…) de personnes avec des valises. Macron n’est pas sa tasse de thé… tandis que Erdogan serait un world leader… Son charisme ferait de lui un bon capitaine. Je ne sais pas pourquoi il me fait penser à Ibrahimovic…
Omer, pote de Abdi, ancien militaire (il jouait de la clarinette dans l’orchestre de l’armée). Aujourd’hui il tient un café. Très rigoureux, flegmatique et avenant, il ferait un excellent latéral.
Orhan, rzeźnik, lubi się smiać . Będzie musiał odeprzeć ruchy atakujących przeciwników: obrońca. Był kilka razy w Londynie, musi być kibicem Chelsea …
Abdi, „szef” lub „ojciec chrzestny”, przyjmuje w swojej kwaterze głównej (stolik kawowy …), nosi ze soba walizkę…pieniędzy ? Macron nie jest jego ulubieńcem … podczas gdy Erdogan byłby światowym przywódcą … Jego charyzma uczyniłaby go dobrym kapitanem. Nie wiem, dlaczego przypomina mi Ibrahimovica …
Omer, przyjaciel Abdiego, były żołnierz (grał na klarnecie w orkiestrze wojskowej). Dziś ma kawiarnię. Bardzo rygorystyczny, flegmatyczny, stanowiłby doskonałą obronę.

Trzy drużyny ze Stambułu bija sie o serca fanów : 55 razy byli mistrzami w ostatnich 62 mistrzostwach: Beşiktaş, Fenerbahçe i Galatasaray. „Wielka Trójca”. Pozostało niewiele miejsca dla innych klubów, ale emocje, które odczuliśmy na stadionie, są nie mniejsze. I nawet przy wygranej, ten zapał może przerodzić się w furię, wybuch … hola, hola, zachowujcie sie panowie !

Le poste qu’on occupe au foot parle aussi de notre personnalité. Du gardien, réservé, qui se sacrifie, portant l’équipe sur ses épaules, à l’attaquant désinvolte, impertinent mais génial. D’accord, ce sont des stéréotypes mais l’art du foot est aussi de simplifier les situations complexes du monde. Le rendre plus lisible.

J’aurais aimé être milieu défensif comme Jean Tigana, N’golo Kanté, ou Mascherano. Mon entraîneur me mettait toujours défenseur gauche. Zut ! Ismael a quant à lui réussi à gagner sa place au milieu et Jozek joue plutôt attaquant. Je serais tenté de dire qu’il doit y avoir pléthore d’excellents attaquants en Turquie et de milieux offensifs. Le comportement … engagé sur les routes me le fait croire.

Pozycja, na jakiej się gra w piłce nożnej, wiele mówi także o naszej osobowości. Od bramkarza, powściągliwego, który poświęca się, niosąc drużynę na rekach, do przypadkowego, impertynenckiego, ale błyskotliwego napastnika. Okej, to są stereotypy, ale sztuka futbolu ma również uprościć złożone relacje na świecie. Sprawić go bardziej czytelnym.
Chciałbym być defensywnym napastnikiem, takim jak Jean Tigana, N’golo Kanté lub Mascherano. Mój trener zawsze ustawiał mnie jako lewego obrońcę. Cholera! Ismaelowi udało się zdobyć środkowe miejsce, a Józef gra raczej na ataku. Chciałbym pokusić się o stwierdzenie, że w Turcji musi być mnóstwo doskonałych obrońców i ofensywnych napastników. Zachowanie kierowców na drogach utwierdza mnie w tym jeszcze bardziej.
Nie trzeba być Freudem aby zdać sobie sprawę, że piłka nożna jest modelowaniem życia w mniej wyrafinowanym, bardziej dosadnym stylu. Jest to również relaksujące dla umysłu mężczyzny (rzadziej dla kobiety, nie wiem dlaczego … ), ponieważ zasady sa jasne. Problemy rozwiązywane sa w sposób bardziej bezpośredni. Czasoprzestrzeń, zasady życia w społeczeństwie – każdy talent może rozwijać się na swojej pozycji. Ważne sa współpraca, wysiłek i komunia dusz. Podczas podróży szukamy również takich spotkań, a futbol, między innymi, pozwolił nam ich posmakować.

Ce n’est pas la peine d’être Freud pour se rendre compte que le foot est une modélisation de la vie en moins sophistiquée, plus originelle. Il est aussi reposant pour l’esprit de l’homme (moins souvent de la femme, va savoir pourquoi…*) car plus limpide. On règle les problèmes de manière plus directe, plus simple. Basique, quoi ! (peut-être une esquisse de réponse à * ?) Un espace, un temps, des règles de vie en société (avec des tricheurs, cela va malheureusement de soi), chaque talent pouvant se développer dans un poste, de la coopération, une psychologie, du travail, de l’effort, de la grâce et une communion d’âmes. Dans un voyage, on recherche aussi cette rencontre et le foot entre autres nous a permis d’y goûter.