Bye Bye India

Texte and pictures by Gosh

« Attends-toi à l’inattendu », dit Edgar Morin. Nous observions la progression de pandémie de l’autre bout du monde, d’un ancien comptoir français à Pondychery. Le pays se préparait, tant bien que mal, à recevoir un coup dur, et comme disaient des spécialistes, l’Inde était comme « une bombe à retardement ».

Przygotuj się na nieoczekiwane” – mówi francuski socjolog i filozof Edgar Morin. Postęp pandemii koronawirusa obserwowaliśmy po drugiej stronie świata, z dawnej francuskiej kolonii Pondichery. Kraj przygotowywał się, jak mógł najlepiej, do otrzymania ciężkiego ciosu, ale jak twierdzili eksperci, Indie były jak „tykająca bomba zegarowa”.

Progressivement, on fermait les écoles, institutions publics et lieux touristiques. Petit à petit, on apercevait des gens porter les masques, la peur et suspicion ont commencé à planer sur la ville. Les Indiens en avaient très peur. Dans nos échanges quotidiens, souvent après nous avoir demandé « where are you from? », une autre question se posait désormais : ça fait combien de temps que vous êtes en Inde, où étiez-vous avant ? Comme pour prendre la température, pour savoir dans quelle mesure nous étions de potentiels contaminateurs.

Stopniowo zaczęto zamykać szkoły, instytucje publiczne i obiekty turystyczne. Ludzie zaczeli chodzić w maskach, strach zaczął unosić się nad miastem. Hindusi bardzo się tego bali. W naszych codziennych ulicznych pogawędkach, po klasycznym « skąd jesteście”, pojawiało się kolejne, trochę podejrzliwe pytanie: jak długo jesteście w Indiach, gdzie byliście wcześniej? Pewnie po to, by wysądować, w jakim stopniu moglibyśmy być potencjalnymi zarażycielami.

Nous, on tremblait à imaginer les potentielles conséquences du virus, dans un pays avec un taux de pauvreté élevé, un manque cruel d’hygiène et une promiscuité importante. On a tout de même entendu une fois, des jeunes crier après nous : « corona, corona » ! Ça a nous a fait rire, et eux aussi, ils ont rigolé. N’empêche, que fin mars, on en rigolait plus car on avait clairement compris que notre voyage devait prendre fin. Les visas ont été suspendus, le consulat français nous a conseillé de partir. On espérait encore se rendre au Népal, mais quelques jours avant de pouvoir entamer la demande de visa, le Népal a fermé ses portes.

My natomiast obawialiśmy sie potencjalnych konsekwencji wirusa w kraju z wysokim wskaźnikiem ubóstwa, z okrutnym brakiem higieny i edukacji. Kiedyś tylko, jacyś chłopacy krzyczeli za nami: „corona, corona”! Rozśmieszyło nas to i oni też się śmiali. Jednak pod koniec marca już nie było nam do śmiechu i wyraźnie zrozumieliśmy, że nasza podróż musi się zakończyć. Wizy zostały zawieszone, konsulat francuski radził nam opuścić kraj. Wciąż mieliśmy jednak nadzieję jechać do Nepalu, jednak na kilka dni przed rozpoczęciem ubiegania się o wizy, Nepal zamknął granice.

Le monde est devenu une forteresse infranchissable, fermé à huit clos; malade, fiévreux, effrayé. On s’enfonçait petit à petit dans une crise planétaire sans précédent. Le départ s’est organisé rapidement. On a pris le dernier avion de Chennai pour Lyon. Le lendemain, l’Inde est entrée en confinement, pour « un jour de test », comme l’a annoncé le premier ministre indien, Modi. Les mesures ont été lancées, nous sentions que cela était le début d’une grosse procédure dans laquelle une machine s’apprêtait à engloutir des masses dans un espace-temps sans forme. Notre projet a été coupé comme un fil de soie. On a laissé derrière nous un périple non achevé, un rêve écourté. Tels des déserteurs qui fuient, pour se ranger aux côtés des Français… Pour attendre, dans l’espoir du nouveau, du meilleur, du plus vrai.

Drzwi świata sie zatrzasneły. Stał się on nieprzejezdną fortecą, zamkniętą na cztery spusty w chorobie, gorączce i przerażeniu. Stopniowo zaczeliśmy pogrążać się w bezprecedensowym globalnym kryzysie. Decyzję o wyjeżdzie z Indii podjeliśmy szybko, wylecieliśmy ostatnim samolotem z Chennai do Lyonu. Następnego dnia Indie weszły w pierwszy « testowy” dzień kwarantanny, jak zapowiedział premier Indii Modi. Podskórnie czuliśmym jednak, że to początek wielkiej proceduralnej machiny, ktora porwała całe masy więziąc je w jakiejś bezformnej czasoprzestrzeni. Nasza podróż urwała się pośrodku jak nitka i zawisła gdzieś w poróżni. Jak dezerterzy uciekający z pola walki, by stanąć po stronie Francuzów i czekać w nadziei na nowe, lepsze, prawdziwsze.